Lekha Books

“கரெக்ட் அட்ரெஸ் இருக்கா?”

“இருக்கு சார்.”

“இவளை எப்படி உங்களுக்குத் தெரியும்?”

“நாங்க மாடலிங்குக்காக ஆண் – பெண்கள் தேவைன்னு இங்கிலீஷ், தமிழ் செய்தித்தாள்கள்ல விளம்பரம் குடுப்போம். அதைப் பார்த்துட்டு மாடலிங் செய்ய விருப்பமானவங்க, அவங்களோட ஃபோட்டோ, அட்ரஸ் அனுப்புவாங்க. இதை நாங்க கலெக்ட் பண்ணி வச்சிருந்து க்ளையண்ட்ஸ் கிட்ட காட்டுவோம். அவங்க செலக்ட் பண்ணுவாங்க. இந்தப் பொண்ணு நாங்க குடுத்த அட்வர்டைஸ்மென்ட்டைப் பார்த்து போட்டோ அனுப்பி இருந்தா.”

“பத்திரிகை விளம்பரம் மட்டும்தான் உங்க நிறுவனத்துல ரிலீஸ் பண்றீங்களா?”

“டி.வி. விளம்பரப் படம் கூட தயாரிக்கிறோம். எங்க பாஸ்தான் டைரக்டர்.”

“இந்த லவண் சோப் பொண்ணோட போட்டோ வேற எதுவும் இருக்கா உங்ககிட்ட?”

“லவன் சோப் விளம்பரத்துக்காக எடுத்த சில படங்கள் இருக்கு. அந்தப் பொண்ணு கேட்டுக்கிட்டதால அவ அனுப்பின போட்டோவை அவளுக்கே திருப்பி அனுப்பிட்டோம்.”

“அவளோட பேர் என்ன?”

“ஷீலா.”

“ஷீலாவா?” ஒரு வினாடி குணாளன் சிந்தித்தார்.

“இவ அட்ரஸ் கேட்டேனே?”

“இதோ ஒரு நிமிஷம் சார். எழுதிக் குடுத்துடறேன்.”சம்பத் தன் கிறுக்கலான கையெழுத்தில் விலாசத்தை எழுதிக் கொடுத்தான்.”

“சார், போலீஸ் டிபார்ட்மென்டுங்கறீங்க. இந்தப் பொண்ணைப் பத்தி கேக்கறீங்க. என்ன சார் விஷயம்?” வம்புக்கு அலைந்தான்.

“அது உங்களுக்குத் தேவை இல்லாத விஷயம். இந்த ஷீலாவைப் பத்தி நாங்க விசாரிச்சதை உங்க ஆபீஸ்ல இருக்கற யாரும் வெளில சொல்லக் கூடாது. மீறினா நீங்கதான் ரொம்ப சிரமப்படுவீங்க. பீ கேர்ஃபுல்.”

“ஓ.கே. சார் நான் மூச்சு விடமாட்டேன்.”

குணாளன் புறப்பட்டார்.

வழியில் மீடியா எக்ஸிக்யூடிவ் சுஜாதா, தன்னை விரோதமாகப் பார்ப்பதை அலட்சியப்படுத்தி அந்தக் கட்டிடத்தை விட்டு வெளியே வந்தார்.

சிவகாசியில், நியூ ரோடு தெருவில் நிறைய பேப்பர் கடைகளும், அச்சகங்களும் வரிசையாக இருந்தன. ‘ரோஸ் பேப்பர் ஸ்டோர்ஸ்’ கம்பெனியை ஒட்டிய ஒரு கட்டிடத்தின் மேல் ‘குவாலிட்டி பிரிண்டர்ஸ்’ என எழுதப்பட்டிருந்த பெயர்ப் பலகையைப் பார்த்த செபாஸ்டியன் அந்த அச்சகத்திற்குள் சென்றான்.

வேலைக்கு வந்து கொண்டிருந்த தொழிலாளர்கள், செபாஸ்டியனைப் பார்த்ததும், தங்களுக்குள் பதற்றமாய் பேசிக் கொண்டார்கள்.

“என்ன அண்ணாச்சி, போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வந்திருக்கார். என்ன விஷயம்னு தெரியலையே?”

“உனக்கென்னதுக்குடா அதெல்லாம்? நீ பாட்டுக்கு உள்ள போய் வேலையைப் பாருடா.” அண்ணாச்சி விரட்டினார்.

‘நோ அட்மிஷன்’ என எழுதப்பட்டிருந்த ப்ளாஸ்டிக் போர்டு வைத்திருந்த லேபர் அறைக்குள் அவர்கள் நுழைந்தார்கள். வெளியில் இருந்து உள்ளே வந்த ஒருவர் செபாஸ்டியனைப் பார்த்தார்.

“என்ன சார்? என்ன விஷயமா வந்திருக்கீங்க?” வந்தவர் கேட்டார்.

“நீங்க யார்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?”

“நான் இந்த பிரஸ் மேனேஜர். ஆபீஸ் நிர்வாகம் முழுவதும் நான்தான் கவனிச்சுக்கறேன். என் பேர் முருகேசன். உள்ளே உட்காருங்க இன்ஸ்பெக்டர்.” முருகேசன் ஆபீஸ் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார். மின்விசிறி விசையைத் தட்டி விட்டார்.

செபாஸ்டியன் உட்கார்ந்தார். ஏகப்பட்ட சுவாமி படங்கள் சுவரில் மாட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஊதுபத்தியைப் பொருத்தி ஒரு படத்தின் சட்டத்தில் வைத்துவிட்டு, தானும் உட்கார்ந்தார் முருகேசன்.

“சார், சர்பத் குடிக்கறீங்களா?”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம். தாங்க்ஸ். இந்தப் படம் உங்க பிரஸ்ல பிரிண்ட் பண்ணினதுதான?” நிரஞ்சனும், ஷீலாவும் இருந்த படத்தை எடுத்து மேஜை மீது வைத்தான் செபாஸ்டியன்.

முருகேசன் எடுத்துப் பார்த்தார்.                  

அப்போது மெல்லிய ஃப்ரேமில் கறுப்புக் குளிர் கண்ணாடி அணிந்த ஒல்லியான இளைஞன் ஒருவன் உள்ளே வந்தான்.

“முருகேச அண்ணாச்சி, எங்க காலண்டர் பிரிண்ட்டிங் என்ன ஆச்சு? நானும் மெட்ராஸ்ல இருந்து வந்து ரெண்ட நாளா ரூம் போட்டு உட்கார்ந்திருக்கேன். இன்னும் நீங்க எங்க ஜாபை மிஷின்ல ஏத்தவே இல்லையே அண்ணாச்சி.”

“அசோக் தம்பி, கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க. முதலாளி திடீர்னு அவசர வேலையா ஊருக்குப் போயிட்டார். நாளைக்கு வந்துடுவார். உங்க ஆர்டர் பெரிய ஆர்டர்ல? அதனால அவர் வந்தப்புறம் தான் பிரிண்ட்டிங் ஆரம்பிக்கணும்னு கண்டிசனா சொல்லிட்டுப் போனார்.”

“நீங்க வந்தாத்தான் மிஷின்ல ஏத்துவோம். உடனே புறப்பட்டு வாங்கன்னு சொல்றீங்க. அடிச்சு புடிச்சு நான் இங்க வந்தா ‘முதலாளி வெளியூர் போயிட்டார், அவர் வந்தாத்தான் ஏத்துவோம்’கறீங்க. ரொம்ப லேட் ஆகுது அண்ணாச்சி.”

“எங்க ஊர் பரோட்டா, சால்னாதான் உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்ல? நல்லா சாப்பிட்டுட்டு இருங்க. நாளைக்கு முதலாளி வந்துடுவார்.”

“நாளைக்காவது ஆரம்பிச்சா சரிதான். பரோட்டாவா முக்கியம்? எனக்கு எங்க வேலைதான் முக்கியம். நேத்தே எங்க பாஸ் போன்ல கூப்பிட்டுத் திட்டினாரு.”

“ஒரு முக்கியமான விஷயமா பிஸியா இருக்கேன் அசோக்.” அசோக் என்ற அந்த கறுப்புக் கண்ணாடி இளைஞன் முணுமுணுத்தபடி வெளியேறினான்.

மீண்டும் படத்தைப் பார்த்த முருகேசன், “இது எங்க பிரஸ்ல பிரிண்ட் பண்ணினதுதான் சார். நிரஞ்சன் கொலை கேஸ் விஷயமா விசாரிக்கறீங்களா?”

“ஆமா, நிரஞ்சன் கூட இருக்கற இந்தப் பெண்ணை பத்தி ஏற்கெனவே சில தகவல்கள் கிடைச்சிருக்கு. இதை பிரிண்ட் பண்றதுக்கு நெகடிவ் யூஸ் பண்ணினீங்களா? போட்டோவா?”

“போட்டோவை யூஸ் பண்ணித்தான் பிரிண்ட் பண்ணினோம்.”

“இந்த போட்டோவை யார்கிட்ட இருந்து வாங்கினீங்க...?”

“இந்த மாதிரி நிறைய ட்ரான்ஸ்பரன்ஸி, போட்டோ எல்லாம் நாங்க மெட்ராஸ் போய் சில போட்டோ கிராபர்கள் கிட்ட இருந்து வாங்குவோம். சில சமயம், சிலர் கொண்டு வந்தும் சேல்ஸ் பண்ணுவாங்க.”

“குறிப்பா இந்த போட்டோவை யார்கிட்ட இருந்து வாங்கீனீங்க?”

“ஒரு நிமிஷம் சார், குறிப்பு நோட்ல இருக்கும். பார்த்து சொல்றேன்.”

மேஜை இழுப்பறையை திறந்து ஒரு தடிமனான நோட்டை எடுத்துப் பார்த்தார் முருகேசன்.

“சார், இதை எங்களுக்கு விற்பனை செய்த போட்டோ கிராஃபர்தான் பேர் அருண். அமெச்சூர் போட்டோகிராஃபர்தான். சின்னதா ஒரு லாப் கூட மெட்ராஸ்ல வச்சிருக்கான்.”

“நீங்க அவரோட இடத்துக்குப் போய் வாங்கினீங்களா?”

“இல்லை சார். அவனே நிறைய கொண்டு வந்தான். அதில எனக்குத் தேவையானதை வாங்கிட்டோம். பில் செட்டில் பண்றப்ப அவங்க பேர், அட்ரஸ் எழுதி வச்சிக்குவோம்.”

“அவரோட பேர், அட்ரஸ் எழுதித் தரணுமே?”

“இதோ எழுதித் தர்றேன் சார்.”

முருகேவனிடம் இருந்து போட்டோகிராஃபர் அருணின் விலாசத்தைப் பெற்றுக் கொண்டான் செபாஸ்டியன்.

“தாங்க்யூ மிஸ்டர் முருகேசன்.”